Bepaalt het muziekgenre de sterfdatum van de muzikant?

Chris Cornell, Chester Bennington, Lil Peep, Avicii, XXXTentacion, Jimmy Wopo, Mac Miller, Keith Flint, Nipsey Hussle: het  zijn slechts enkele, lukrake namen van artiesten die ruim voor hun tijd zijn gestorven als gevolg van zelfmoord, een overdosis of moord.

Het is niet echt abnormaal of nieuw dat muzikanten op jonge leeftijd het leven laten. Kijk maar naar Janis Joplin, Jimi Hendrix, Jim Morrison, Sid Vicious, The Notorious B.I.G., Tupac Shakur, Kurt Cobain en Amy Winehouse – allemaal artiesten die op het toppunt van hun roem hogere regionen opzochten.

Het roept bovendien de vraag op of gejaagde zielen meer geneigd zijn om te kiezen voor een carrière in de muziek. Interessant genoeg voor de Australische professor in de psychologie en muziek Dr. Dianna Kenny om er een onderzoek aan te wijden. Zij vroeg zich aan de hand van een steekproef met 13.000 overleden artiesten met name af of het muziekgenre mede bepaalde hoe de artiest om het leven kwam.

De studie toonde niet alleen aan dat populaire musici tot hun 25ste beduidend jonger sterven dan de gemiddelde persoon ten gevolge van zelfmoord, moord en accidentele voorvallen. Er werd ook vastgesteld dat het muziekgenre een bepalende factor is in de doodsoorzaak.

Terwijl slechts zes procent van alle sterfgevallen in de hele steekproef aan moord was toe te schrijven, was dat in het geval van de hiphop- en rapartiesten goed voor de helft van alle overlijdens.

Hoewel het onderzoek leek aan te geven dat rap- en hiphopartiesten het laagste risico op hartziekten en kanker hebben, stelt Kenny dat dit een gevolg is van het feit dat deze artiesten “nog niet lang genoeg geleefd hebben om in de hoogste risicogroepen voor hart- en leverziekten te vallen”

Ze hadden dan ook de “laagste sterftecijfers in deze categorieën.”

Wat de andere genres betreft, waren er interessante patronen te vinden onder de doodsoorzaken voor metal-, rock- en punkmuzikanten.

Negentien procent van de overleden metalmuzikanten benamen zichzelf van het leven, net als 11 procent van de overleden punkers, wat onthutsend is in vergelijking met de Gospelmuzikanten die met slechts 0,9 procent het laagste zelfmoordpercentage hadden.

“Misschien beschermd door hun religieuze overtuigingen,” legde Kenny uit.

“Ik heb lang gespeculeerd dat genres, zoals heavy metal, manifestaties zijn van de psychologische toestand van bandleden, die hun woede, onmacht en wanhoop uitdrukken, en een medium bieden waardoor kwetsbare muzikanten deze gevoelens kunnen projecteren op een ontvankelijk publiek en tegenstanders,” schreef Kenny in haar boek.

Ze duidt verder op de funeste combinatie van “de alomtegenwoordige aanwezigheid van alcohol en andere middelen van verslaving, onregelmatige uren, toeren, hoge niveaus van stress en prestatie-angst”.

Voor degenen die trauma’s hebben ervaren gedurende hun leven, kan de glamourisering van de “seks, drugs, rock’n’roll” mentaliteit ertoe leiden dat jonge artiesten zich wenden tot promiscuïteit, gevaarlijk gedrag en drugsmisbruik om met hun lijden om te gaan.

Waarmee het stokoude adagium “live fast, die young…” wordt bevestigd.

0 reacties

Schrijf je in op de nieuwsbrief

Ontvang al onze nieuwe promoties en kortingen rechtstreeks in je mailbox

Je bent ingeschreven!

Share This