Kacey Musgraves, de countryster voor wie niet van country houdt

In 2013 keerde Kacey Musgraves de country een klein beetje binnenstebuiten met Same Trailer Different Park, waarop ze de deugden van wiet en homoseksualiteit bezong.

De artiest

Country, zo wil het cliché, is het godsvruchtige milieu van het patriottische, veelal truckende of boerende werkvolk dat van wip en pint houdt, en wroeging toont als het met een van beide (maar meestal de twee tegelijk) te ver is gegaan. Toch hoort u er voor elk glad sujet à la Kenny Chesney – wie kent niet zijn hit She Thinks My Tractor’s Sexy? – al decennialang stemmen die wél in de realiteit vertoeven en niet louter de grootste gemene deler willen behagen. De school van pakweg Emmylou Harris en Dolly Parton bracht zeven jaar geleden ook de jonge Texaanse zangeres en songschrijfster Kacey Musgraves voort, die boud declareerde: ‘Ik wil niet de McDonald’s van de muziek zijn.’ 

Het album

Op Same Trailer Different Park, haar eerste officiële plaat na drie tienerreleases in eigen beheer, schetst Musgraves in songs als Blowin’ Smoke en Merry Go ‘Roundkleine Amerikaanse steden als oorden waar traagheid en traditie heersen. Zónder daarom de verbitterde, eeuwige serveersters of zij die trouwen uit verveling scheef te bekijken. Musgraves’ devies luidt: wees jezelf, doe wat je wilt maar minacht niemand. 

Toch tast ze de conservatieve countrycowboys in het kruis door over marihuanagebruik te zingen (alsof die kwezels nog nooit van Willie Nelson hebben gehoord), vrijuit onenightstands te bepleiten of de homoliefde te erkennen (in Follow Your Arrow, een songtitel die het tot hashtag op Twitter schopt). Niet door de zeemzoete toon en brave mainstreamproductie van de plaat, wél door haar ongecompliceerde individualisme wordt Musgraves al snel ‘the country star for people who don’t like country’ genoemd. 

De nasleep

Musgraves groeit prompt uit tot een lgbtq-icoon, een country(pop)ster die zelfontwikkeling en humaniteit voorstaat. Dat ze haar piëdestal kan opkruipen zonder de steun van het Amerikaanse countryradiolandschap, dat steevast mannelijke artiesten voortrekt, opent in de States een debat dat nog altijd niet is uitgewoed. 

Ondertussen blijft de zangeres onverstoorbaar haar zin doen. Voor haar vierde plaat Golden Hour (2018) slikt ze ter inspiratie kleine doses lsd en neemt ze muzikale ideeën van Daft Punk en Tame Impala over. De plaat wordt door niet bepaald countryminnende instanties zoals PitchforkThe Independent en de BBC tot het kruim van 2018 gerekend. Kacey Musgraves: intussen volgen we haar pijl.

Copyright Knack FOCUS I Kurt Blondeel

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schrijf je in op de nieuwsbrief

Ontvang al onze nieuwe promoties en kortingen rechtstreeks in je mailbox

Je bent ingeschreven!

Share This